อัตชีวะประวัติของดิฉัน

 อัตชีวประวัติของฉัน

         ดิฉัน นางสาวกรรณิกา แสงวิมล  ชื่อเล่น เจี๊ยบ เกิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน 2536 ปัจจุบันอายุ 20 ปี เกิดที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีน้องสาว 1คน กำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมต้น ส่วนดิฉัน ปัจจุบันกำลังศึกษาอยู่ที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต คณะครุศาสตร์ หลักสูตรการประถมศึกษา ชั้นปีที่ 2

ชีวิตในวัยเด็ก

            ดิฉันได้เรียนที่ชั้นอนุบาลที่โรงเรียนศรีบางไทร จ.พระนครศรีอยุธยา ตอนนั้นยังเด็กก็จะมีการนอนกลางวัน และในทุกๆวันที่นอนกลางวัน ดิฉัน เห็นเครื่องบิน บินผ่านมาทุกครั้ง ดิฉันตื่นเต้นมากที่เห็นเครื่องบินดิฉันคิดว่าอยากจะขึ้นไปอยู่บนนั้นบ้าง แต่จนถึงวันดิฉันขอสารภาพตามตรงว่ายังไม่เคยขึ้นเครื่องบินซักครั้ง แต่ก็ยังมีฝันอยู่ว่าซักวันจะต้องได้ขึ้นเครื่องบินให้จนได้

            ทุกๆเช้าของการไปเรียน แม่จะขี่มอเตอร์ไวไปส่ง และก่อนเข้าเรียนจะแวะกินข้าวที่ตลาดเป็นประจำ แม่พยายามให้ดิฉันกินอาหารอย่างอื่นบ้าง  แต่ดิฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นก๋วยจั๊บ และต้องเป็นร้านร้านนี้ทุกวันด้วย หรือเพราะว่ามันจะอร่อย

           ในตอนกลางวัน เป็นธรรมดาของเด็กเล็กที่จะได้รับนมเป็นเครื่องดื่ม และวันนั้นเรื่องก็เกิดขึ้น  ดิฉันได้นมกล่องใหญ่มาก แต่ไม่รู้ว่าตัวเองดื่มนมเท่าไหนกัน จึงสำลักออกมาทั้งปาก ทั้งจมูก คิดว่าตอนนั้นคงจะตายให้ได้ล่ะมั่ง ตั้งแต่นั้นมาดิฉันก็ไม่ค่อยชอบดื่มนม ได้กลิ่นนมทีไรเหมือนจะอาเจียนออกมาทุกที มากสุดดื่มได้แค่นมเปรี้ยวและนมถั่วเหลืองเท่านั้น ดังนั้นจึงเป็นสาเหตุที่ดิฉันไม่สูงอย่างที่ตั้งใจ ทั้งที่ดิฉันคิดว่าถ้าไม่ดื่มนม ก็พยายามเล่นกีฬา แบบยืดตัว เช่น โหนบาร์แต่มันก็ช่วยไม่เยอะ จึงนึกโทษตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้

             ดิฉันเคยมีเหตูการณ์เฉียดตายเกิดขึ้นกับตัวเอง ความจริงแล้วดิฉันก็จำไม่ได้หลอกว่ามีแบบนี้เกิดขึ้นด้วย ถ้าไม่มีใครเล่าให้ฟัง ตอนเด็กเคยสงสัยมัยว่าเวลากินลูกชิ้น ทำไมต้องหักปลายไม้ด้วย เพราว่ากลัวไม่แหลมตำปากเอา และมันก็เป็นจริงก่อนหน้านี้ ดิฉันโดนไม่ลูกชิ้นเสียบเข้าตรงเพดานปาก เหตุเพราะนั้นกินลูกชิ้นบนรถ รถเบรกแรงเลยทำให้ไม้ลูกชิ้นเสียบเพดาน แผลลึกมาก เลือดไหลออกเต็มไปหมด และแม่ก็พาไปส่งโรงพยาบาล และนั่นก็ถือเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของดิฉันเลยก็ว่าได้

              และแล้วช่วงชั้นอนุบาล ของดิฉันก็จบลง คุณครูให้ถ่ายรูปร่วมกันทังชั้นเรียน แต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นดิฉันคิดอะไรอยู่ กลัวกล้องทำไมก็ไม่รู้ ดิฉันได้แต้ก้มหน้าลงตลอดการถ่ายรูป ดังนั้นรูปที่ได้มา จะสังเกตเห็นเด็กหญิงก้มหน้า เห็นแต่ผมสีดำได้ อย่างชัดเจน  แต่พอโตขึ้นก็ไม่รู้ทำไมถึงชอบถ่ายรูปขึ้นมาก็ไม่รู้สิ และทั้งหมดนี้ก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนที่ดิฉันยังเป็นเด็ก

ชีวิตในอนาคตของตนเองที่วาดไว้

          ดิฉันเป็นบุคคลหนึ่งที่มีความใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กว่า อยากเป็น “ครู” ฟังดูแล้วอาจเป็นเรื่องธรรมดา ที่เด็ก ๆมักจะคิดแบบนั้น   ตอนสมัยที่ดิฉันยังเป็นเด็กมักจะชอบชวนน้องๆ มาเล่นเป็นครูกับนักเรียน โดยที่ดิฉันนั้นเล่นเป็นครู และชอบสอนหนังสือให้กับน้องๆ ที่เป็นนักเรียน โดยคิดว่าครูนั้นมีหน้าที่สอนหนังสือเพียงอย่าเดียว พอโตขึ้นความฝันนั้นยังคงอยู่ ดิฉันได้เข้ามาเรียนครู พอได้มาศึกษาการเป็นครูจริงๆ นั้น แตกต่างจากที่คิดไว้มาก ข้าพเจ้าเคยคิดว่า  ครู คือ ผู้ที่ให้ความรู้   แต่พอดิฉันได้มาเรียนรู้มาสัมผัสจริงๆ ทำให้ข้าพเจ้ารู้ว่า ครู คือ ผู้ที่ปั้นดินให้เป็นดาว ผู้ที่สร้างคนให้เป็นมนุษย์  และถามตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่าทำไมเราต้องมาเรียน แต่ข้าเจ้ามีความสุขที่จะทำ มีความสุขที่จะโตขึ้นเป็นคุณครูที่ดีเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเด็กๆ  และยอมแลกกับอะไร หลายๆ อย่าง กับการเป็นครู

นางสาวกรรณิกา  แสงวิมล รหัส55113400195 ตอนเรียน D1