ภาษาไทยกับการเขียน
"ภาษา"มาจากคำกริยาภาษาสันกฤติ ว่าภาษาแปลว่า พูด บอก หรือ กล่าว เมื่อนำมาใช้เป็นคำนามจึงเปลี่ยนรูปเป็น ภาษา ซึ่งมีความหมายว่า "คำพูดหรือถ้อยคำ"
ประเภทของภาษา
- การสือด้วยวาจา หรือ วจนภาษา
- การสื่อสารมิใช่วาจา หรือ อวจนภาษา
- การสื่อสารโดยใช้จักษุสัมผัส หรือ การมองเห็น
- ภาษาจะต้องมี เสียสิ่งแวดล้
- ภาษามีระบบระเบียบ มีไวยากรณ์เฉพาะของแต่ละภาษา
- ภาษาเกิดจากการเรียนรู้ โดยมีสิ่งแวดล้อมเป็นตัวกำหนด
- ภาษามีจำนวนประโยคไม่รู้จบ
- ภาษามีการเปลี่ยนแปลง
-ความหมายกว้างขึ้น เช่น เดินสาย เมื่อสมัยก่อนหมายถึง เดินสายไฟ ปัจุบันหมายถึง ตระเวน หรือเดินทาง
-ความหมายแคบลง เช่น กาพย์ สมัยก่อนหมายถึง บทประพันธ์ ปัจจุบันหมายถึง เนื้อเรื่องที่มี ขนาดยาว
6. ภาษาคือการกำหนดสัญลักษณ์ร่วมกัน
ลักษณะเฉพาะของภาษาไทย
- ภาษาไทยต้องมีอักษรเป็นของตนเอง
- ภาษาเป็นภาษาคำโดด
- ภาษาไทยส่วนมากเป็นคำพยางเดียวมีความหมายสมบูรณ์ในตัว
- คำเดี่ยวอาจมีความหมายเฉพาะหน้าที่ เมื่ออยู่ในตำแหน่งต่างๆ
- ภาษาไทยจะมีลักษณะนาม
- ภาษาไทยมีระบบเสียงสูงเสียงต่ำ
- ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีชั้นเชิง
- คำภาษากวี(คนไทยจะเป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอน)
- ภาษาเขียนไม่ใช่คำหลายคำที่เราใช้ภาษาพูดเท่านั้น
- ภาษาเขียนไม่มีสำนวนเปลียบเทียบ หรือคำสแลงที่ยังไม่เป็นที่ยอมรับในภาษา
- ภาษาเขียนมีการเรียบเรียงถ้อยคำสละสลวยชัดเจนไม่ซ้ำคำหรือซ้ำความโดยไม่จำเป็น
- ภาษาเขียนไม่มีโอกาสแก้ไขเปลี่ยนแปลงได้แต่ถ้าเป็นภาษาพูดมีโอกาสชี้แจงแก้ไขเปลี่ยนแปลง
- ภาษาเขียนใช้ภาษามาตรฐาน หรือภาษาแบบแผน
- ภาษาพูดมักออกเสียงไม่ตรงกับภาษาเขียน
- ภาษาพูดสามารถแสดงอารมณ์ของผู้พูดได้ดีกว่าภาษาเขียน
- การพูดนิยมใช้คำช่วยพูดหรือคำลงท้าย เพื่อให้การพูดนั้นฟังสุภาพไพรเราะ
- ภาษาพุดนิยมใช้คำซ้ำหรือคำซ้อนบางชนิดเพื่อเน้นความหมายของคำ
ภาษาพูด คือ ภาษาที่ผู้ใช้ภาษาใช้สื่อสารในชีวิตประจำวันด้วยการพูดนั้นเองการพูดมีหลายระดับ ภาษาพูดมีทั้งรูปที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ
ภาษาพูด คำนึงถึงความเหมาะสมของฐานะบุคคลและกาลเทศะ
ภาษาเขียน จะเป็นภาษาที่มีลายลักษณ์อักษรบันทึกไว้เป็นหลักฐานประกอบด้วยสาระอ้างอิงได้ใช้เป็นภาษามาตรฐาน
ความรู้ใหม่ที่ได้รับ
-ภาษาบาลี-สกฤตไม่มีตัวอักษรเป็นของตนเอง ภาษาบาลีและสันสกฤตอยู่ในตระกูลภาษาที่มีวิภัตปัจจัย
คือเป็นภาษาที่ที่มีคำเดิมเป็นคำธาตุ
เมื่อจะใช้คำใดจะต้องนำธาตุไปประกอบกับปัจจัยและวิภัตติ
เพื่อเป็นเครื่องหมายบอกพจน์ ลึงค์ บุรุษ กาล มาลา วาจก โครงสร้างของภาษาประกอบด้วย
ระบบเสียง หน่วยคำ และระบบโครงสร้างของประโยค ภาษาบาลีและสันสกฤตมีหน่วยเสียง 2
ประเภท คือ หน่วยเสียงสระและหน่วยเสียงพยัญชนะ
-การที่เราไม่ตัดพยันชนะที่ไม่ค่อยใช่หรือออกเสียงเหมื่อนกันออก เช่น ฑ ธ ฐ ท เพราะจะได้ให้เรารู้ไว้ว่าเราได้ยืมคำของภาษาบาลี-สกฤตมาใช้เป็นภาษาไทยอยู่ด้วย จึงไม่ตัดพยัญชนะเหล่านี้ออก
ข้อเสนอแนะ
คนไทยเป็นผู้ที่โชคดีที่มีภาษาของตนเอง และมีอักษรไทย เป็นตัวอักษรประจำชาติอันเป็นมรดกล้ำค่าที่บรรพบุรุษได้สร้างไว้ ซึ่งเป็นเครื่องแสดงว่าไทยเราเป็นชาติที่มีวัฒนธรรมสูงส่งมาแต่โบราณกาลและยั่งยืนมาจนปัจจุบัญ คนไทยผู้เป็นเจ้าของภาษาควรที่จะใช้ภาษาพูดและภาษาเขียนให้ถูกต้องเป็นแบบอย่างที่ดีเสียก่อน
นางสาว กรรณิกา แสงวิมล รหัส 55113400195 ตอนเรียน D1
